Witam braci lotników po dłuższej przerwie spowodowanej perturbacjami związanymi ze słabością stanu zdrowia. Na osłodę wszystkim oczekującym na kawałek dobrego słowa pozwolę sobie przytoczyć wiersz Zbigniewa Woźnickiego – „ Odrzutowiec” wraz ze strofami, którego chciałbym zwrócić się do WAS w imieniu swoim jak i wszystkich instruktorów z WOSzK-u, z najlepszymi życzeniami pomyślności w Nowym Roku 2006. Oby w tym roku liczba Wam sprzyjała i zawsze była zgodna. Życzymy Wam wszystkim tylu lądowań ile będziecie mieli startów. " Przez szarą, cichą puszystość chmur, Przebił się nagle oszczep huku, Przeszył na wskroś błękitu mur, Jak strzała wystrzelona z łuku. Huk gromem rozlał się po chmurach, Falą dźwięku ku ziemi spłynął, Echem odbił się w górach, Jak śnieżna lawina w dolinach zginął. Samolot był na ostrzu gromu, W słońcu zalśnił srebrzyście, Błysnął, zniknął, a wysokość tonu dźwięku Spadła wolno jak jesienne liście." Od 05 stycznia trwa na Groniku pierwszy tegoroczny turnus i spokój, który mieliśmy przez okres świąteczny poszedł w głęboką niepamięć. Cichą puszystość chmur nad Gronikiem przebił nie tyle oszczep odrzutowca ile jego najważniejsza część czyli pilot. Nagle Gronik zaczął tętnić pełnią życia, tak samo zresztą jak i samo Zakopane, które przecież bez lotników traci swój urok. Od początku turnusu niebiosa są łaskawe i pogoda jest wspaniała. Nawet fatum, które wisiało nad Zakopanem przez ostatnie lata ( czyli słynne ferie warszawskie ) odeszło w niepamięć. Od dwóch tygodni towarzyszy nam tylko śnieg, słońce i mróz. Dlatego też elementem dominującym w trakcie zajęć szkoleniowych jest narciarstwo zjazdowe. Oczywiście nie obyło się bez grupy zapaleńców, która przypięła sobie do nóg parapety i zawzięcie szlifuje swoją formę. Na turnus przyjechali chyba sami mistrzowie nart ponieważ za bardzo nie ma kogo szkolić w grupie początkującej. Dawno tak nie bywało, żeby grupa ta liczyła tylko 3 osoby, ale dzięki temu mogą się uczyć bardziej efektywnie. Poza nartami każda grupa musi trochę czasu spędzić na hali sportowej stąd też zajęcia z pływania, gimnastyki, gier sportowych oraz konieczność poćwiczenia technik linowych na ściance wspinaczkowej. Mirek Lingo chyba zapomni co to narciarstwo. Najlepsi narciarze próbują również swoich sił na Kasprowym Wierchu a pozostali ćwiczą zawzięcie w Białce oraz na stokach w najbliższej okolicy. Starym zwyczajem rzuciliśmy rękawicę siatkarską turnusowi, jednakże o dziwo nie została z godnością podniesiona. Na cały turnus chętnych do walki było tylu, że nawet nie brakło mi palców w jednej ręce i to w sytuacji gdybym pracował jako stolarz przez większą część życia. Coś duch w Narodzie zaginął, może jeszcze w końcówce turnusu uda się coś rozegrać. Myślę, że następcy nie dadzą takiej plamy. Poza tym proza życia turnusowego. Komory niskich ciśnień, badania lekarskie oraz szlifowanie metody usta - usta na fantomie czyli zajęcia z pierwszej pomocy przedmedycznej. W tym tygodniu czeka nas również perspektywa zawodów narciarskich o mistrzostwo I turnusu, które odbędą się w Niedzicy, na Polanie Sosny. Lista startowa powoli się zapełnia a faworyci ostro trenują także popołudniami i to nie tylko w Zakopanem. Dobrą rozgrzewką przed zawodami będzie również planowany w najbliższym popołudniu trening szałasowy. Będzie okazja zobaczyć jak niektórzy zawodnicy stoją z formą. Ale o tym w następnym wystąpieniu. Pozdrawiam – Czesiek STUDENCKI – 17.01.2006

Zgodnie z zapowiedziami ostatnie dni szkoleniowe były bardzo bogate, zresztą skupialiśmy się nie tylko na szkoleniu bo przecież w trakcie turnusu coś dla ducha i ciała również się należy. W zajęciach dominowały elementy narciarskie i doskonalenie formy przed zawodami, które odbyły się w piątek. Walka na stoku była ostra, co niektórzy w jej ferworze zaliczyli chyba upadki roku a i faworyci nie wytrzymali presji. Wśród nich między innymi Czarek Wasser czy też Piotrek Kulisz. Zwycięzcą został Marek Wawrzyniak, drugie miejsce zajął Robert Grzywna a trzecie Tomasz Czerwiński. Gratulacje dla najlepszych ale również dla tych wszystkich, którzy w zawodach wystartowali bo to przecież oni są zwycięzcami. Zwycięzca otrzymał puchar Komendanta WOSzK a pozostali najlepsi dyplomy i drobne upominki. W minionych dniach uczestniczyliśmy również w uroczystościach związanych z pożegnaniem pilotów wielce zasłużonych dla lotnictwa polskiego. Na emeryturę wybiera się admirał Zbigniew Smolarek, który we wspomnieniach opowiadał o swoich 33 pobytach na WOSzK-u w Zakopanem. Drugim żegnającym się z WOSzK-iem lotnikiem był Jarek „ Tato” Budzyński, który spotkał się ze swoimi kolegami w słynnym, woszkowskim szałasie. Tutaj również wspomnieniom i wracaniem do starych dziejów nie było końca. Dla obu wspaniałych pilotów pozwolę sobie zadedykować wiersz Ewy Zelenay-Grabny pt. „ MODLITWA” Srebrny krzyżyk rysuje niebo, Srebrną kreską pisząc modlitwę, Daj im Boże spokojne niebo, Daj im wygrać podniebną bitwę. Daj im Boże loty wysokie, Daj im Boże lądy dalekie, Swym wszechmocnym, wszechsilnym okiem, Czuwaj nad tym pół-ptakiem-człowiekiem. Wiatry przegoń i burze oddal, Niech szybują ze szczęścia szaleni, Kiedy oczy już niebem nasycą, Siądą lekko jak ptaki… na ziemi, Daj im Boże spokojne niebo! Daj im wygrać podniebną bitwę. Podziękowaniem za wspólne turnusy spędzone na Groniku – Czesiek Studencki- 22.01.2006r.

„ Do wozu i naprzód „ – takie hasło powinno przyświecać lotnikom z wojsk lądowych. Co niektórzy z mniejszą wyobraźnia z pewnością już do tego przywykli. Jednakże w większości przypadków porównania z, którymi mamy do czynienia nijak się mają do rzeczywistości. Tak przyrównywana do załogi samolotu załoga przykładowego czołgu ma jedną wadę. Czołg może i jest w stanie ruszyć na komendę „ naprzód „ natomiast z pewnością nie uniesie się w przestworza i nie osiągnie tyle stopni swobody co najzwyklejszy samolot. A przecież okiełzanie każdego dodatkowego stopnia nie przychodzi samo z się. Dlatego też dziwi niejednokrotnie tak proste porównanie załogi jednego i drugiego środka bojowego. Cieszy jedynie fakt, że piloci z wojsk lądowych doskonale te niuanse wyczuwają i nie pozwalają zatracić przestrzeni powietrznej jej dodatkowych punktów swobody. Do napisania tych paru zdań skłoniło mnie spotkanie z przedstawicielami lotnictwa wojsk lądowych, dzięki któremu zobaczyłem, że lotnictwo w RP jest jedno.i statek powietrzny ( jakim by on nie był – nawet przysłowiowe drzwi od hangaru ) zawsze będzie się kierował swoimi prawidłami. I nie ważne czy dowodził będzie „ zielony” czy też „ niebieski ”. W tym przypadku prawa fizyki są takie same dla wszystkich. Pozdrowienia dla lotników wojsk lądowych. Czesiek Studencki – 23.01.3006r.